Opis obrazu

Obraz pokazuje fragment codzienności, ale nie taki zwykły zwykły. Widać okno z płonącym niemal pejzażem za szybą. pasy pomarańczu, żółci i bladego błękitu zderzają się z chłodnymi fioletami, granatami i szarościami wnętrza. Kompozycja jest ciasna, trochę przypadkowa, jak szybki rzut oka. Po prawej siedzi postać, ledwie zaznaczona, rozmyta, jakby topiła się w cieniu. To jest krzesło i człowiek i okno i wszystko jest miękkie. Pociągnięcia pędzla są szerokie, impresyjne, momentami wręcz nerwowe, lecz bardzo świadome. Całość ma klimat cichy, melancholijny, ale też warm przez to światło. Ja patrze i czuję coś między spokojem a lekkim smutkiem, jakby ktoś przysiadł tylko na chwile i już miał zniknac. Fajny jest ten brak dosłowności, serio.