Opis obrazu

Na płótnie rozlewa się złota mgiełka nieba, pod którą wyrasta masywna bryła kościoła i pofałdowana wstęga dachów. Pociągnięcia pędzla są krótkie i łamane, jakby artysta kroił kolor w kostkę, mieszał oliwkową zielen z ceglastą czerwienią i grafitowymi dachami. Kompozycja prowadzi wzrok z dołu po ukośnych uliczkach prosto ku wieży. Atmosfera popołudnia, ciepła i zadumana, ma vibe. To postimpresjonistyczna narracja, impast i wyraźna faktura, rytm grubo kładzionych plam, które drgają na krawędziach. Krawędzie domów są rozchwiane, troche rozmemłane, ale trzymają pion jak stare mury. Serio, te bliki na dachach aż mrugają. To wygląda jak duży zamek i ma czerwone dachy. Myślę o miasteczku żyjącym obok świątyni, o pamięci, co sie gubi i wraca. Taki obraz do patrzenia, nie do gadania.