Opis obrazu

Na płótnie rozlewają się żółcie i rudości ścian oraz podłogi, w które wbito ukośne, pędzące pociągnięcia pędzla. Z lewej i w głębi stoją nieostre sylwetki, niby widzowie wystawy, a na pierwszym planie mężczyzna z zielonkawą twarzą ściska kapelusz. Pan trzyma kapelusz i wygląda jak z bajki. Kompozycja trójplanowa, z mocnym diagonem desek, daje ruch i lekki zawrót głowy. Atmosfera przypomina ciche muzeum po godzinach, troche samotne, trochę blurry. Gruba faktura farby, miejscami jak impasto, kładzie się grubymi smugami, zostawiając ślady szczotki jak rysy w pamięci. Styl ekspresjonistyczny, z celową deformacją postaci i kolorów, bardziej o uczuciu niż o poprawności. No i powiem szczerze, coś we mnie mięknie. Czuję niepokój i ciepło naraz, jak po rozmowie, która urwała się w pół zdania. Interpretuję tę scenę jako zawieszone przywitanie, chwilę przed decyzją czy wejść głębiej. A podłoga jakby pcha mnie do środka, naprawde.