Opis obrazu

Na płótnie wibrują szerokie mazy farby, od fioletów i różów nieba po zielone pasy łąki, które przebiegają horyzontem niczym miękka taśma. W dole gęste kępy brązów i oliwek, wśród nich skulona postać przy jasnym psie, kompozycja opiera się na kontraście spokojnej panoramy i ruchliwego pierwszego planu. Gęsty impast, pociągnięcia mokre w mokrym, troche rozcierania, daje powierzchni migotliwą poświatę. Powietrze pachnie zmierzchem i ciszą, ale też lekkim drżeniem. Czuję tu czułość i może pożegnanie, takie pół na pół, bittersweet. Pies jest duży i dobry. Zastanawiam się, czy to chwilka odpoczynku, czy wspomnienie które właśnie się zsuwa, bo kolory aż się przeslizgują. Serio, trudno nie zatrzymać wzroku. I choć obraz wydaje się impresyjny, ma w sobie prawie reportażową szczerość, jakby ktoś mruknął do siebie i zgasił dzień.