Opis obrazu

Obraz otwiera się jak okno na chłodne jezioro, gdzie migoczą mleczne błękity i seledyny. Po bokach piętrzą się kępy krzewów i traw wijących się w esy floresy, a w dali miękkie góry rozpływają się w lazurze. Kompozycja prowadzi oko do jasnego środka, bo tam światło rozlewa się wachlarzem krótkich pociągnięć. Pędzel pracuje szybko i nerwowo, z impastem i lekką dywizją plam, czysty impresjonizm z oddechem szkicu. Atmosfera jest wilgotna i przejrzysta, tak spokojna że aż chce się robić długii wdech. To jezioro jest jak wielka kałuża i bardzo błyszczy. Czuję równocześnie ukojenie i tęsknote, jakby lato odsuwało się o krok, a brzeg szeptał coś cicho. Kiedy patrzę dłużej, mam wrażenie że liście szumią, choć to przecież tylko farba. Ten pejzaż ma vibe i jednocześnie żyłkuje energią, więc człowiek gubi sie w barwach i pozwala myślom płynąć.