Opis obrazu

Ten obraz pokazuje twarz złożoną z mocnych czarnych linii, kanciastych płaszczyzn i miękkich łuków, jakby portret został poskładany z kilku światów naraz. Dominują chłodne fiolety, błękity i szarości, ale złote akcenty robią tu całą robotę i dodają mu takiego cichego blasku. Kompozycja jest ścisła, prawie przytłaczająca, a jednak bardzo elegancka. To troche kubizm, troche popowa synteza formy, wszystko uproszczone, lecz super wyraziste. Ta pani ma smutne oczy. Czuję w tym spokój, ale też jakiś wewnętrzny zgrzyt, jakby twarz milczała, a w środku gadało milion myśli. Obraz jest cool, trochę dystyngowany, trochę na luzie, i serio zostaje w głowie.