Opis obrazu

Na pierwszym planie połyskują koła armaty, a perspektywa pcha wzrok w górę kamienistej drogi. Z lewej wylatują ułani w granatowo karmazynowych mundurach, pióra migają w kurzu. Centralny jeździec na siwku tnie powietrze szablą, po prawej koń staje dęba. Tło to jesienne zbocza w żółciach, oliwkach i fioletach, niebo matowe, jak po ulewie. Całość ma diagonalną kompozycję i narastające napięcie, czuć czyste momentum. Pociągnięcia pędzla grube i troche nerwowe, tu impast, tam laserunki rozlewające światło. Ja lubię konie bo są szybkie i robią hop. Obraz oddycha heroizmem, ale podszytym strachem i pyłem, bez sztucznej pompy, no i co tu dużo mówić. Patrzę i myślę o odwadze, o wątpieniu i o decyzjach, które zmieniają bieg doliny.