Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu tym szalonym zestawem różu, malinowej czerwieni i przygaszonej zieleni, który aż pulsuje w tle. Na pierwszym planie widzimy kobietę w beżowym płaszczu, uchwyconą lekko z boku, jakby na moment zatrzymała sie w biegu myśli. Kompozycja jest mocna, oparta na kontraście między delikatną twarzą a ciężką, ciemną balustradą i otwartą przestrzenią za nią. Niebo wygląda jak watta cukrowa. Styl balansuje między ekspresjonizmem a portretem współczesnym, z wyraźnymi pociągnięciami pędzla i odważnym światłem. Jest w tym coś surowego, ale też very tender. Ja patrze i czuje lekkie ukłucie samotności, takiej cichej, normalnej, ludzkiej. Ten obraz jest trochę smutny, ale ładny. Ma w sobie napięcie, melancholię i taki vibe, który długo siedzi w głowie.