Opis obrazu

To bardzo ciekawy obraz — cichy, oszczędny, ale semantycznie gęsty. Sam tytuł, „jesteśmy epizodami w życiu przedmiotów”, mocno przesuwa interpretację: z patrzenia na formę ku myśleniu o relacji człowiek–rzecz, czasie i przemijaniu. I robi to bez krzyku, raczej szeptem — co w abstrakcji bywa bardzo skuteczne. To nie jest abstrakcja całkowicie oderwana od świata, tylko abstrakcja graniczna — balansująca między znakiem a przedmiotem, między czystą formą a skojarzeniem. Ten pionowy, owalny kształt zbudowany z linii może przywodzić na myśl:obiekt użytkowy,ciało,cień,ślad,a nawet coś w rodzaju „widma” przedmiotu. Najciekawsze jest to, że obraz nie daje się domknąć znaczeniowo. Nie mówi: „to jest X”, tylko raczej: „to mogłoby być czymś”. Właśnie tu działa abstrakcja — nie jako ucieczka od sensu, ale jako otwarcie pola interpretacji. Tytuł jest tu kluczowy. Odwraca on zwyczajową hierarchię: zazwyczaj myślimy, że to przedmioty są epizodami w naszym życiu. Tutaj jest odwrotnie — to my jesteśmy tylko chwilowym momentem w istnieniu rzeczy.