Opis obrazu

"Sfera 3”wprowadza noc do cyklu. To już nie cisza i nie medytacja, lecz koncentracja materii — cięższa, gęstsza, bardziej zdecydowana. Obraz zdaje się powstać z ciemności i w niej pozostać, pozwalając światłu jedynie muskać wypukłe formy, jakby badało ich obecność. Koncentryczne kręgi budują strukturę niemal topograficzną. Forma nie rozlewa się swobodnie — ona się porządkuje, zamyka, obraca wokół własnego środka. Spiralny ruch przywodzi na myśl zapis energii, trajektorie, pola sił. To sfera nie kontemplacyjna, lecz aktywna — jak mechanizm, jak pulsujący rdzeń. Materiałowość obrazu jest tu kluczowa. Ciemne, połyskujące elementy osadzone w chropowatym tle tworzą napięcie między gładkim a szorstkim, między światłem odbitym a światłem pochłoniętym. Faktura nie tylko buduje obraz — ona go napędza. Widz niemal czuje ciężar i temperaturę powierzchni. Format 70 × 70 cm ponownie staje się ramą dla zamkniętego układu, ale w "Sferze 3” kwadrat nie koi — raczej trzyma w ryzach energię, która mogłaby się rozpaść. To obraz o kontroli i sile, o skupieniu, które rodzi napięcie. Jeśli wcześniejsze "sfery" były oddechem i rytmem, ta jest jądrem. Miejscem, gdzie forma przestaje być pytaniem, a staje się decyzją.