Opis obrazu

"Sfera 2” jest jak echo pierwszego obrazu — nie powtórzeniem, lecz pogłębieniem. Jeśli „Sfera 1" była oddechem, tu pojawia się rytm. Jeśli tam dominowała cisza skupienia, tutaj wybrzmiewa puls — regularny, hipnotyczny, niemal organiczny. Centralna forma rozwija się spiralnie, warstwa po warstwie, jak rozkwit, jak zapis wzrostu. Powtarzalny gest buduje strukturę przypominającą rozetę, muszlę, kwiat lub mikroskopowy obraz materii w ruchu. Każdy ślad pędzla jest świadectwem czasu — pracy cierpliwej, niemal rytualnej. Faktura nie jest dekoracją, lecz nośnikiem sensu. Biel nie jest tu jednolita. Żyje światłem, cieniem, subtelnymi różnicami tonu. W zależności od kąta patrzenia obraz zmienia się — staje się bardziej miękki lub bardziej rygorystyczny, bardziej naturalny lub niemal architektoniczny. To obiekt, który reaguje na obecność widza. Format 70 × 70 cm ponownie zamyka formę w stabilnym porządku kwadratu, lecz wewnątrz panuje ruch — spokojny, konsekwentny, nie do zatrzymania. *„Sfera 2”* mówi o cykliczności, o powracaniu, o tym, że rozwój nie zawsze oznacza zmianę kierunku, lecz pogłębianie tego samego centrum. To obraz kontemplacyjny, ale nie statyczny. Nie opisuje świata — raczej go porządkuje. Jak mandala, która nie obiecuje odpowiedzi, lecz pomaga je odnaleźć w sobie.