Opis obrazu

Na obrazie dominuje ogromny kwiat widziany z bliska, jakby ktoś przyłożył oko do płatków i już nie chciał odpuścić. Kolory są miękkie i mleczne, pudrowy róż miesza się z chłodnym błękitem i szarością, a białe brzegi płatków robią taki lekki glow. Kompozycja kręci się spiralnie do środka, gdzie ciasno zwijają się małe, prawie rzeźbiarskie formy. Nastrój jest cichy, trochę senny, ale też intymny, jak w pokoju tuż po deszczu. Artysta użył gładkich przejść tonalnych i delikatnych pociągnięć, jakby malował warstwami, bez ostrej kreski. Ja czuję tu spokój, ale i ukryte napięcie, bo te płatki wyglądają jak falujące dłonie. To jest wielki kwiatek i on jest piękny. Patrząc dłużej, człowiek myśli o kruchości, o tym że wszystko się zwija i rozkłada, no i trochę ściska w gardle, serio.