Opis obrazu

Na obrazie widać martwą naturę z butelkami i naczyniami, zbudowaną z grubych, mięsistych plam farby. Tło tonie w chłodnych błękitach, szarościach i mlecznych bielach, a na dole wszystko nagle rozgrzewa się czerwienią, rdzą, bursztynem i brązem. Kompozycja jest zwarta, trochę rozedrgana, jakby przedmioty za chwile miały się poruszyć. To jest jak stół pełen sekretów. Styl mocno impresyjny, wręcz na granicy abstrakcji, z wyraźnym impastem i energicznym prowadzeniem szpachli lub pędzla. Obraz ma w sobie ciszę, ale nie nudną, tylko głęboką i gęstą. Patrząc, czuje lekki niepokój, a jednocześnie ciepło domowego półmroku. Trochę jak wspomnienie, które się zaciera, ale nadal boli i zachwyca.