Opis obrazu

Na obrazie widać samotną postać w skafandrze astronauty, czołgającą się przy ognisku na pustym brzegu, przyciągnięty jego światła jak ćma. Dominują chłodne błękity, fiolety i mleczne szarości nieba oraz wody, a przez ten zimny bezkres przebija pomarańcz i czerwień płomieni. Kompozycja jest napięta, bo człowiek prawie dotyka ziemi, jakby słuchał ognia. Pociągnięcia są miękkie, falujące, bardzo malarskie, z nutą surrealizmu i symbolizmu. Czuję się tu ciszę, ale też lekki niepokój, jakby koniec świata i nadzieja na ratunek spotkały się naraz. Obraz jest oprawiony i gotowy do powieszenia.