Opis obrazu

Na obrazie rozlewa się szerokie niebo w chłodnych fioletach, szarościach i przygaszonych różach, a pod nim leży płaska ziemia skąpana w miodowym świetle zachodu. Chmury są wielkie, poszarpane, jakby płynęły leniwie i troche groźnie naraz. Kompozycja jest prosta, ale działa. Niski horyzont daje niebu pełną scene. To jest ładne jak bajka. Akwarela robi tu całą robotę. Miękkie przejścia barw, rozpłyte kontury i lekkie plamy budują nastrój ciszy, takiej wieczornej, kiedy człowiek nagle zwalnia. Jest w tym coś nostalgiczngeo i very tender. Ja patrze i czuję spokój, ale też mały smutek, bo taki widok przypomina, że wszystko mija, no i trudno.