Opis obrazu

Na obrazie paw rozpościera wachlarz ogona w skosie kompozycji, jakby scena wybuchała z lewego rogu ku prawemu. Gęste granaty, turkusy i seledyny pulsują obok plam ciepłego złota. Pióra pełne są owalnych oczu, malowanych grubą farbą, aż widać grudki i ślady szpachli. Artysta korzysta z impastu i chlapiących smug. Tworzy obraz z grubą fakturą . Atmosfera jest królewska, lecz żywa, trochę nocna, trochę hałaśliwa. Czuje się dumę ptaka i lekką zazdrość, bo kto by nie chciał tak błyszczeć. Paw ma wielki ogon i świeci jak gwiazda. Obraz mówi o pokazie siły i o kruchości, bo piękno bywa ciężkie do uniesienia. Parę plam jest jakby nie na miejscu, ale to taki ryzykowny, wciągający taniec.