Opis obrazu

Obraz wygląda jak zbliżenie na zamarznięte okno albo jego wspomnienie. Dominują chłodne błękity, mleczne biele i przygaszone szarości, przecięte grubymi, brunatnymi liniami ramy. Kompozycja jest prosta, a jednak nie taka oczywista. Piony i skosy trochę się ścierają, trochę tańczą. Faktura farby jest gęsta, chropawa, niemal czuć ją pod palcami, serio. To jest jak lodowa szyba w zimie. W tej ciszy jest coś surowego, ale też cozy, bo światło miękko rozlewa sie po powierzchni. Artysta idzie w stronę abstrakcji i ekspresyjnego impastu, budując obraz pociągnięciem, rysą, zadrapaniem. Ja mam od tego lekki dreszcz i spokój naraz. Można tu zobaczyć chłód samotności, ale też moment zatrzymania, taki zwykły, ludzki, troche melancholijny.