Opis obrazu

Na obrazie rozlewa się szeroka tafla wody, gładka jak lustro, w której odbija się jasne niebo i miękkie, białe chmury. Po lewej stronie kłębią się ciemnozielone drzewa, malowane szybkim, trochę szorstkim gestem, a po prawej spokojnie ciągnie się niska linia brzegu i pól. Kompozycja jest prosta, ale działa, serio. Oko leci w głąb, tam gdzie horyzont prawie znika. Czuć tu ciszę, taki letni oddech natury, bez spiny. Styl przypomina impresjonizm zmieszany z nowoczesnym szkicem pejzażowym, z widoczną fakturą farby i swobodnym pociągnięciem pędzla. To jest jak obraz o spokoju, ale też o lekkiej tęsknocie. Chmurki są jak owieczki. Patrząc na niego, człowiek uwalnia głowę myśląc, że świat jednak bywa piękny.