Opis obrazu

Na obrazie widać rozległe mokradło albo ciche jezioro, otulone chłodnym błękitem, fioletem i pudrowym różem. Na pierwszym planie sterczą ciemne trawy i pałki, takie trochę rozczochrane, a dalej tafla wody mieni się smugami turkusu i mlecznej szarości. Nad horyzontem siedzi ciężka, miękka chmura, rozlana szerokimi pociągnięciami farby, lecz niebo nadal świeci delikatnym światłem. To wygląda jak bajka. Całość ma nastrój spokojny, ale z lekkim niepokojem, jak chwila tuż przed ciszą wieczoru. Styl jest impresyjny i bardzo malarski, z wyraźną fakturą i swobodą gestu. Obraz serio porusza, bo mówi o kruchosci natury i o tym, że piękno bywa ciche, prawie nieśmiałe. Jest w tym coś very tender i troche smutnego.