Opis obrazu

Na obrazie dominuje chłodna, przygaszona paleta błękitów, szarości i miękkich mlecznych tonów, z której wyłania się twarz młodej kobiety o wielkich jasnych oczach i ciemnych, gładko opadających włosach. Kompozycja jest prosta, prawie ascetyczna, ale działa mocno. Postać otula puszysta, rozmyta forma przypominająca sweter albo mgłę, i to robi klimat, serio. Pociągnięcia farby są delikatne, lekko zamglone, gdzieś między realizmem a poetyckim soft skupieniem. Dziewczyna wygląda jak księżycowa wróżka. Jest w tym cisza, chłód i jakaś cicha tęsknota, aż człowiek sam zwalnia. Patrząc, czuje sie kruchość, ale też spokój, taki trochę nieoczywsty. Dla mnie ten portret mówi o zamknięciu w sobie, lecz bez dramy, bardziej o wewnętrznym świecie, który nie chce sie do końca odsłonić.