Joanna Mieszko

Ur. 30 marca 1969 roku w Trzcińsku-Zdroju. Zajmuje się rzeźbą, rysunkiem, malarstwem i fotografią. Organizowała wiele wystaw, plenerów i akcji artystycznych.

Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie. Jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, obecnie Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.

Studiowała rzeźbę w pracowniach prof. Józefa Petruka, prof. Macieja Szańkowskiego i prof. Józefa Kopczyńskiego, rysunek w pracowniach prof. Józefa Drążkiewicza i prof. Bogdana Wegnera, a także film animowany w pracowniach prof. Kazimierza Urbańskiego i prof. Jacka Adamczaka. Uczestniczyła również w plenerach w Skokach u prof. Jana Berdyszaka i prof. Leszka Mądzika.

W 1996 roku obroniła dyplom w pracowni rzeźbiarskiej prof. Józefa Petruka. Pracą dyplomową był zespół rzeźb organicznych w piaskowcu pt. „Zmagania”.

Od 2014 roku współpracowała z Edwardem Dwurnikiem aż do jego śmierci w 2018 roku. Była kuratorką trzech wystaw Edwarda Dwurnika w Szczecinie: „Dwurnik w Kieracie”, „Sportowcy” oraz „Księgozbiór Dwurnika - Nobliści i Romantycy”.

Wystawy indywidualne i zbiorowe

Ekspresja

Jedna cecha zasadniczo wyróżnia i spaja większość poczynań Joanny: ekspresja.

Ta spokojna z natury artystka, gdy przystępuje do swoich działań, staje się wyrazista, mocna i ekspresyjna. Tworzy swój własny świat i zaznacza własne terytoria, a one stają się jej podległe. Na tym polega jej moc i wyrazistość.

Trwałość i przemijalność, doskonałość i brzydota, cielesność i eteryczność spotykają się w rysunkach, rzeźbach i obrazach Joanny.

Poszukiwanie formy między tymi przeciwieństwami jest znakiem jej sztuki i całej jej osobowości - osobowości niezwykle szczerej i otwartej, a przez to niestosującej żadnych artystycznych ani innych strategii.

Jej prace są wynikiem poszukiwań i doświadczeń, a zarazem chwil olśnień i inspiracji, które przychodzą podczas pracy i działania.