Opis obrazu

Cztery prostokąty układają się w spokojną mozaikę, oddzielone cienkimi liniami jak lekko przesunięte płyty. Paleta blednie ku lawendzie, pudrowemu różowi i mglistym szarościom, widać wachlarzowe pociągnięcia i przetarcia, warstwowe akryl i chwilami suchy pędzel. Atmosfera jest cicha jak przed świtem, trochę melancholijna. Lubię ten róż bo jest jak chmurka. Tak serio to minimalizm spotyka subtelny ekspresjonizm i to działa, choć niby nic tu sie nie dzieje. Czuję spokój, ale też cichą tęsknotę pod skórą. Dla mnie to okna na własne myśli albo puzzle z ciszy. Naprawdę one są soft. Gdy dłużej patrzę, jakby słychać szept farby.