Opis obrazu

Na ciemnoszarym, niemal węglowym tle stoją szeregi pionowych linii, cienkich i długich, rozświetlonych czerwienią i różem. Kompozycja to diptych, rozcięty wąską szczeliną pośrodku, jak drzwi do innej ciszy. Linie mają lekkie aureole, miejscami przetarcia, jakby taśma malarska puściła, więc geometria jest precyzyjna a jednak ludzka. Miejscami zdaje się ze farba drży. Atmosfera chłodna, ale pulsująca, klubowa, pulse skryty pod matą farby. Technika przypomina malarstwo o twardej krawędzi i akryl, z subtelnym laserunkiem, troche surowym. Czuję napięcie i porządek, ale też rytm serca. To są czerwone kreski które rosną do góry. Czasem gubię oddech, bo obraz mruga jak nocne miasto. Jakby porządek też bolał.