Opis obrazu

Na białej kartce widzę miniaturowy rysunek w szarościach, u góry spoczywa żółtawe pióro z błyszczącą stalówką. Centralnie portret, lecz zamiast czoła i kapelusza rozpościera się ogromne oko, którego rzęsy tworzą jakby szerokie rondo. Tło to poziome pasma, zamknięte falistą ramką, trochę jak znaczek. Cienie zbudowano gęstym kreskowaniem, gdzieniegdzie tusz robi delikatne smugi. Klimat jest spokojny i niesamowity naraz, lekko niepokojący, surreal. To oko patrzy na mnie i trochę się boję. Czuję czujność i wstyd, jakby obraz łapał mnie na myśleniu. Styl przypomina komiks zmieszany z klasyczną grafiką, pewnie tusz i piórko, bardzo zręczna ręka. Można czytać to jako opowieść o patrzeniu i tożsamości, o tym że kapelusz staje się powieką, a uśmiech ukrywa sekret. Troche krzywo, wogóle niegrzecznie, i przez to pięknie. Ja lubię ten dysonans, bo daje oddech i małe trzepotanie w brzuchu.