Opis obrazu

Na kraftowym papierze widzę postać w centrum, w szerokich spodniach i białej koszuli na szelkach, w meloniku, z cienką aureolą jak neonowa obrączka. Ciemne linie i białe refleksy obrysowują sylwetkę, rozlane plamy różu, rdzy i szarości budują tło jak dym ze starej sceny. Ten pan ma skrzydła i świeci mu kółko nad głową. Atmosfera pół żartem pół serio, troche cyrkowa, troche melancholijna. Wygląda na akwarelę z gwaszem i tuszem, szybkie pociągnięcia, miejscami suche, precyzyjny światłocien, ale luz. Czuję ciepły dystans i figlarność, niby anioł, niby szelma, i to mi robi niezły vibe. Dla mnie to obraz o dobroci, która potyka się o własne buty, ale idzie dalej. Nieidealnie, czyli po ludzku, i to mnie bierze.