Opis obrazu

Na białym tle wirują grube, nerwowe pętle koloru. Rdzawe brązy i ciepłe pomarańcze rozlewają się po lewej jak rozgrzana glina, a obok wchodzą cięższe smugi czerni, które robią tu za kręgosłup kompozycji. Po prawej dominuje intensywny fiolet i karmin, zwinięte w owal przypominający oko albo tunel, taki trochę niepokojący. Na dole zielone kreski i turkusowe prześwity dają oddech, choć nadal jest w tym chaos. To wygląda jak ekspresyjna pastelowa technika, szybka, szorstka, z widocznym tarciem i zamaszystym gestem, bardzo raw. Nastrój jest napięty, ale też żywy, jakby obraz mówił. Ja tu czuję walkę i upór. To jest wielki ślimak i on idzie. Odbiorca może się wkręcić, albo lekko przestraszyć, bo forma niby abstrakt, a jednak coś tam patrzy.