Opis obrazu

Na płótnie rozlewa się chłodny gradient błękitów i szarości, z którego wyrasta mleczne słońce, kółko żółci z lekką zieloną poświatą. Poniżej płyną półprzezroczyste kształty, jak cienie drzew albo zarys miasta, krateczki i smugi podsuwają myśl o siatce i wietrze. Kompozycja swobodna, prowadzi wzrok po skosie i zostawia miejsce na oddech. Ma lekko postrzępione krawędzie. Nastrój jest cichy, hazy, odrobinkę melancholijny. Czuję aerozol, rozcieranie, szybkie pociągnięcia, potem celowe przetarcia i chrupkie ziarnko farby. Słońce wygląda jak żółte jajko. Patrzę i rozluźniam barki, tak po prostu. Ktoś zobaczy góry, ktoś wodę, ja ścieżkę w mgłę, bardzo bliską, prawie tuż. Ten obraz mówi, że cisza też potrafi krzyczeć.