Opis obrazu

Na obrazie widać uproszczoną, niemal dziecinnie zbudowaną postać, z dużą białą głową, czerwonym tułowiem i czarnymi, ciężkimi plamami rąk oraz nóg. Tło miga turkusem, szarością i przygaszonym beżem, jakby farba była rozcierana troche na spontanie. Kompozycja jest frontowa i mocna, wszystko skupia sie na figurze, która wygląda trochę jak znak, trochę jak człowiek. To jest śmieszne i fajne. Czuć tu surowość, luz i taki lekki niepokój. Styl balansuje między abstrakcją a prymitywizmem, z grubymi pociągnięciami i prostą geometrią. Dzieło może wywoływać uśmiech, ale też pytanie, czy ta postać nie jest przypadkiem samotna. Ja patrze i mam dziwne, soft uczucie zagubienia.