Opis obrazu

Gęsta zielen rozlewa się po płótnie, od butelkowych cieni po neonowe, wilgotne listki, które tworzą miękką ścianę po lewej, a po prawej ustępują prześwitowi z drogą i samotnym drzewem w środku plamy światła. Kompozycja prowadzi wzrok po skosie, jakbyśmy schodzili ścieżką w dół. Panuje półmrok po deszczu, cisza i lekki glow, aż chce się odetchnąć głebiej. Pociągnięcia szerokim pędzlem, laserunki warstwowe i rozcierki, chyba pastel lub akryl, łączą impresję z lekką abstrakcją, gdzieniegdzie prawie impast liści. To drzewko jest jak parasol i chcę pod nim siedzieć. Czuję spokój i odrobinę niepokoju, bo z krzaków coś może wyskoczyć, no ale raczej nie. Obraz mówi o schronieniu, o pamięci miejsc, do których wraca się bez powodu, tak po prostu. Niby nic wielkiego, a jednak w sercu robi się troche jasno, ja bym tam przysiadł z kubkiem, naprawde.