Opis obrazu

Na obrazie widzę chłodny pejzaż rozlany w szarościach, seledynach i przygaszonych żółciach. Kompozycję prowadzi wąska, wijąca się ścieżka światła, jak strużka wody przecinająca chropowate plamy. Miękkie pociągnięcia pasteli mieszają się z szorstkimi kreskami, jakby artysta trzymał rękę luźno i jednak precyzyjnie, co tworzy fakturę gęstą, prawie ziarnistą. Atmosfera jest cicha, wilgotna, trochę powietrze pachnie torfem. To spokoj, ale z nutą napięcia, taki mysterious półmrok. Chciałbym iść tą ścieżką jak po klockach. Odbieram w tym krajobrazie znużenie zimą i obietnicę świtu. Styl ociera się o impresję, lecz wchodzi w abstrakcję, gdzie forma pęka i składa się od nowa. Czasem mam wrażenie, że to pamięć terenu, wiec nie obraz, a echo. I aż chce się przystanąc, naprawde.