Opis obrazu

Na obrazie widać kilka smukłych pni drzew, ciemnych prawie czarnych, które tną kadr pionami jak mocne kreski. Tło to zderzenie intensywnego błękitu nieba z jaskrawą zielenią pola, proste, aż bezczelnie czyste kolorystycznie. Gałęzie wiją się nerwowo, trochę jakby coś chciały powiedzieć, ale no nie mogą. Kompozycja jest oszczędna, niemal surowa, a przez to bardzo strong. To drzewa jak patyki olbrzyma. Czuć tu chłód, cisze i takie dziwne napięcie, jak przed czymś ważnym. Artysta sięga po uproszczenie formy, grube kontury i płaskie plamy barw, co przywołuje ekspresjonizm. Mnie ten obraz lekko niepokoi, ale też hipnotyzuje, serio. Jest w nim samotność, może nawet upór trwania, choć wszystko wydaje sie troche nierealne.