Opis obrazu

Obraz pokazuje trębacza rozbitego na ostre płaszczyzny koloru, jakby dźwięk sam pociął świat na kawałki. Dominują głębokie granaty, czernie, rozżarzone oranże i kremowe błyski, które wirują wokół postaci w dynamicznej, niemal eksplodującej kompozycji. Twarz i dłonie są kanciaste, napięte, trochę surowe, ale przez to mega żywe. To jest jak muzyka co świeci. Czuć tu gorąc, ruch i nocny rytm miasta, taki lekko szorstki vibe. Styl wyraźnie flirtuje z kubizmem i ekspresjonizmem, z mocnym kontrastem i poszarpaną fakturą farby. Patrząc, mam wrażenie że trąbka nie gra, tylko wręcz krzyczy, a odbiorca wpada w stan lekkiego oszołomienia, może zachwytu, może niepokoju. Troche to dzikie, troche piękne.