Opis obrazu

Obraz od razu wciąga w dziwny, lekko senny świat. Na pierwszym planie stoi biała maska o ludzkich oczach i półuśmiechu, osadzona na geometrycznym, barwnym cokole z błękitami, pomarańczą i wzorem jak z jakiejś bajki. Z lewej spływa ciężka, mleczna draperia, a w tle widać skałę i cienki wodospad. Kompozycja jest spokojna, ale coś tu ewidentnie nie gra, i własnie to działa. Surrealistyczny styl, gładkie przejścia światła, precyzyjne modelowanie form i ciche kontrasty budują atmosferę ciszy, niepokoju i takiej trochę teatralnej tajemnicy. To jest śmieszne i straszne. Patrząc, mam wrażenie, że maska zaraz mrugnie. Dzieło może budzić ciekawośc, lekki dreszcz, a nawet refleksje o tożsamości, o tym co pokazujemy światu, a co skrywamy głebiej.