Opis obrazu

Ten obraz to tryptyk, złożony z trzech pionowo ustawionych paneli, na których gęsto splatają się ciemne, niemal czarne linie z plamami brązu, szarości, bordo i przygaszonego fioletu. Kompozycja jest surowa, ale nie martwa. Wszystko tu drga i jakby szumi. Wygląda troche jak las oglądany przez deszcz albo pamięć, która się rwie. To jest bardzo abstract, lecz jednocześnie dziwnie organiczne. Artysta sięga chyba po gest, warstwę i spontaniczny rytm farby, stawiając na ekspresję zamiast porządku. Ja patrzę i mam lekki ścisk, ale też zaciekawienie. To są drzewa i one są smutne. Obraz może budzić niepokój, zadumę, a nawet takie ciche wow, bo mimo chaosu ma w sobie jakąś hipnotyzującą ciszę.