Opis obrazu

Obraz uderza od razu gęstą mieszaniną borda, różu, szarości i czerni, jakby farba spływała po mokrej ścianie i zostawiała po sobie ślady czasu. Kompozycja jest pionowa, smugista, pełna zacieków, kropek i chropowatych plam, a pomiedzy nimi migają ostre akcenty pomarańczu i żółci. To wygląda troche jak las po deszczu albo miasto, które się rozpływa. Bardzo lubię ten chaos, bo jest w nim jakiś dziwny spokój. Artysta działa tu gestem, fakturą i warstwą, blisko abstrakcyjnego ekspresjonizmu, bez ceregieli. Ten obraz jest smutny i fajny. Ma w sobie mrok, ale też light, jakby coś sie jednak tliło pod spodem. U odbiorcy może wywołać niepokój, zadumę, a nawet takie ciche wow, że z brzydoty robi sie nagle piękno.