Opis obrazu

Ten tryptyk wygląda jak sen o wiośnie, ale taki trochę rozmazany i totalnie żywy. Na trzech płótnach rozlewają się chłodne błękity, lila, pudrowe róże i mleczne biele, a przez nie wiją się czarne, organiczne linie przypominające gałęzie albo popękaną ziemię. Kompozycja jest swobodna, lecz nie chaotyczna. Wszystko jakoś gra. Farba nakładana jest grubo, z wyraźną fakturą, niemal impastowo, miejscami aż chce sie jej dotknąć. Małe kolorowe punkty błyszczą jak pyłek lub konfetti. To jest bardzo soft, ale z pazurem. Czuję tu spokój, lekka nostalgie i dziwną radość. To są kwiatki i chmurki. Obraz może budzić zachwyt, ale też takie ciche zamyślenie, bo pod tą delikatnością czai sie pękniecie i ruch. Fajna, intuicyjna abstrakcja z echem natury, serio.