Opis obrazu

Na białym tle rozlewają się czarne, chropowate plamy i smugi jakby ktoś przejechał mokrym pędzlem po papierze i już nie chciał przestać. Pomiędzy nimi siedzą kobaltowe okręgi i wachlarze, raz gęste, raz półprzezroczyste, a tu i ówdzie wybucha ciepły pomarańcz jak małe ptaki albo płomienie. Kompozycja jest dzika, poszarpana, ale w sumie trzyma się kupy, bo kolory grają ze sobą w taki fajny kontrast. Nastrój. Trochę burza w głowie, trochę radocha. Technika wygląda na ekspresyjny gest, chlapanie farbą, odbitki i szybkie maźnięcia. Ja czuję w tym chaosie jakąś nadzieje, taki moment kiedy oddychasz. To jest super. I ten jeden pomarańczowy akcent robi cały mood.