Opis obrazu

Obraz przyciąga spokojną, chłodną paletą błękitów, szarości i bieli, którą co chwile przełamują mocne prostokąty różu, żółci i turkusu. Kompozycja jest geometryczna, ale nie sztywna. U góry widać jakby okna albo zamknięte ramy, niżej zaś pionowe smugi spływają w dół niczym deszcz, wspomnienie miasta, może odbicie. To jest jak kolorowy blok i bardzo mi sie podoba. Artysta łączy abstrakcję z sugestią architektury, używa warstw, przetarć i cienkich linii, przez co powierzchnia lekko drży, almost alive. Nastrój jest cichy, trochę melancholijny, ale nie smutny. Ja mam wrażenie zawieszenia, takiego między ładem a chaosem, i to serio działa.