Opis obrazu

Obraz ten jest doskonałym przykładem dojrzałej twórczości Eugeniusza Gerlacha, artysty związanego z krakowskim środowiskiem artystycznym. Dzieło to, zatytułowane "Siedząca na dywaniku - akt" z 2019 roku, nosi wszelkie znamiona unikalnego stylu malarza, który wypracował on na przestrzeni lat. To, co rzuca się w oczy jako pierwsze, to charakterystyczna dla Gerlacha gruba, czarna linia (kontur), która obrysowuje formy. Technika ta przywodzi na myśl sztukę witrażu (cloisonnizm). Czarne linie oddzielają od siebie plamy barwne, nadając kompozycji rytm i strukturę. Kontur nie tylko obrysowuje sylwetkę, ale wręcz ją "buduje". Nie ma tu miękkiego modelunku światłocieniowego typowego dla realizmu; zamiast tego artysta używa linii do definicji kształtów. Widać tutaj wyraźne nawiązania do awangardy początku XX wieku, szczególnie do kubizmu. Ciało kobiety zostało uproszczone i zgeometryzowane. Krągłości kobiecego aktu są przedstawione za pomocą ostrych kątów, trójkątów i łuków. Artysta świadomie odchodzi od anatomii akademickiej na rzecz ekspresji formy. Mimo dekonstrukcji, postać jest czytelna i zachowuje zmysłowy charakter. Obraz jest bardzo "ciepły" i energetyczny, co jest typowe dla wielu prac Gerlacha. Przeważają ugry, złociste żółcie, pomarańcze i brązy. Ciało modelowane jest w odcieniach ciepłego beżu i brązu. Ciepłe tło i ciało zostały skontrastowane z ciemnym, burgundowo-fioletowym fotelem (lub fragmentem dywanu), na którym siedzi postać. To buduje głębię obrazu. W przeciwieństwie do gładkich płaszczyzn ciała, tło jest rozedrgane. Widać tu ślady pędzla, impasty lub przecierki, które tworzą dynamiczną, niemal abstrakcyjną strukturę (żółto-białe plamy), co dodaje obrazowi lekkości. Kompozycja jest centralna i zamknięta. Kobieta siedzi w pozie nieco melancholijnej lub zamyślonej (gest podparcia głowy ręką), co kontrastuje z dynamiczną, ostry formą malarską. Jest to malarstwo wysoce dekoracyjne. Gerlach łączy tu tradycję krakowskich kolorystów (nacisk na barwę) z nowoczesną formą.