Opis obrazu

Na obrazie rozlewa się zimowy pejzaż z chłodnych błękitów, szarości i kredowej bieli. Promienie słońca wachlarzem przecinają przeźroczystą mgiełkę i robią na śniegu jasne bruzdy. Front tworzą chude krzewy malowane szybkimi sztychami, a pod nimi wiją się cienie i grudki lodu. W środku korytko zamarzniętej wody, po bokach miękkie fałdy wzgórz. Atmosfera jest cicha i ceremonialna, a jednocześnie swojska, serio jak poranny spacer. Słońce świeci jak wielka latarka i wszystko się błyszczy. Styl bliski impresji, impast i suchy pędzel zostawiają migotliwąe smugi, jakos niesforne. Widz czuje crisp chłód i jednoczesne ciepło światła. To może być obraz o odpoczynku, o chwili gdy głowa wreszcie milkknie. Gałęzie brzmią w wyobraźni, tło blednie jak wspomnienie. Oko płynie z dołu ku górze, a ja myślę, że ta biel nie jest pusta, tylko surowa i czuła jednocześnie.