Opis obrazu

Obraz układa się w dziewięć pól, jakby ktoś porozcinał sen na kawałki i posklejał go z powrotem, troche krzywo. Dominują błękity, granaty, brudne biele i czernie, a między nimi wyskakują pomarańcze i czerwienie, takie małe wybuchy energii. Kompozycja jest surowa, ale żyje fakturą, grubą farbą, przecierkami i śladami gestu. To abstrakcja z domieszką kosmicznej bajki, serio. Ja widzę planety i dziwne stworki. Atmosfera jest chłodna, nieco tajemnicza, a jednak nie martwa, tylko pulsująca. Artysta bawi się materią obrazu, chyba intuicyjnie, z pazurem i bez spiny. Dzieło może budzić niepokój, ciekawość, nawet dziecięcy zachwyt. Jest w tym coś rough i bardzo ludzkiego, jakby chaos nagle zaczął mówić.