Opis obrazu

Trzy obrazy. Trzy gesty. Jedna cisza. Kompozycja opiera się na napięciu pomiędzy bezwładem a możliwością ocalenia. Centralna postać zawieszona jest w ciemnej, nieokreślonej przestrzeni — pozbawiona punktu oparcia, jakby zatrzymana w chwili pomiędzy upadkiem a uniesieniem. Jej ciało nie spada i nie wznosi się. Trwa. Po bokach pojawiają się dłonie — z lewej opuszczona, bezsilna, z prawej otwarta i gotowa przyjąć lub podtrzymać. To gesty skrajne, a jednocześnie komplementarne. Jeden mówi o utracie, drugi o nadziei. Między nimi znajduje się człowiek — kruchy, nagi, prawdziwy. Światło w tym tryptyku nie buduje przestrzeni. Ono wydobywa emocję. Modeluje ciało i dłonie z niezwykłą delikatnością, pozostawiając tło w głębokim granacie, który sugeruje nieskończoność, ciszę, może nawet transcendencję. To opowieść o stanie „pomiędzy” — pomiędzy światłem a cieniem, siłą a słabością, oddaniem a przyjęciem. O momencie, w którym wszystko jeszcze może się wydarzyć.