Opis obrazu

Na obrazie dominuje twarz kobiety ujęta bardzo blisko, niemal na cały kadr, co od razu wciąga i nie daje uciec wzrokiem. Paleta jest chłodna, pełna szarości, błękitów i brudnej bieli, ale przełamują ją ciepłe róże, rude tony i mocne, czerwone usta. Pociągnięcia pędzla są szybkie, rozmazane, momentami dzikie, jakby artysta malował w emocjach, bez zbędnego ceregielenia. To jest dziewczyna jak z deszczu i snu. W tej twarzy siedzi spokój, ale też jakiś smutek, takie ciche wow. Styl balansuje między ekspresjonizmem a nowoczesnym portretem. Farba spływa, kontury się rwą, a jednak spojrzenie zostaje ostre i przejmujące. Ja patrze na ten obraz i mam wrazenie, że mówi o kruchości, zmęczeniu i sile naraz. Troche boli, troche koi.