Opis obrazu

To portret zbudowany z rozmytych bieli, szarości, brudnych róży i czerni, jakby twarz wyłaniała się z mgły i farby naraz. Kompozycja jest bliska, ciasna, skupiona na spojrzeniu i lekko zaciśnietych ustach, a ostre, nerwowe pociągnięcia pędzla mieszają sie z miękkimi przetarciami. Trochę ekspresjonizm, trochę abstrakcja, totalnie raw. Czuc tu niepokój, ale też dziwną czułość, serio. Dziewczyna wygląda, jakby była obok i daleko jednocześnie. To jest smutna pani i ma oczy jak deszcz. Artysta pracuje warstwą, zaciekami, szkicem, niedopowiedzeniem, więc obraz drży i oddycha. Patrząc na niego, mam lekki ścisk w środku, bo to chyba o kruchości, o zmeczeniu, o byciu nie do końca usłyszanym.