Opis obrazu

Obraz rozlewa się szeroką plamą barw. Nad pejzażem wisi ciężkie niebo w granatach i atramentowych błękitach, przecięte smugami bieli, różu i rozpalonej żółci. Niżej ciągnie się pas drzew, miękko zarysowany, prawie rozmyty. Zieleń pola świeci jakby po deszczu, a na pierwszym planie brunatne i fioletowe plamy budują dziką, trochę nieokiełznaną ziemię. To wygląda jak wielka łąka i niebo co się kłóci. Czuć tu napięcie, ale i zachwyt, taki wow przed burzą. Malarz idzie w ekspresję i gest, używa szerokich pociągnięć, swobodnych maznięć, miejscami niemal impresyjnych. Ja patrze i mam ciarki, serio. Ten obraz mówi o przemijaniu, o chwili, co zaraz zniknie, choć jest troche niechlujny i przez to bardziej prawdizwy.