Opis obrazu

Na obrazie wąska droga biegnie przez pola, po obu stronach straszą przycięte wierzby, z pni wyrastają chude patyki. Chłodna paleta błękitów, grafitów i beży, mocne kontrasty, długie cienie jak smugi farby. Kompozycja centralna prowadzi wzrok w głąb, aż do ciemnego horyzontu. Pociągnięcia pędzla szerokie, miejscami suche, obok nich cienkie kreski, coś jak akryl zmieszany z gwaszem. Niebo ciężkie, dramatyczne, trohę narwane, aż czuje się wiatr. Ja myślę że te drzewa są jak patyki i biegną do nieba. Klimat samotny i raw. Czuję lekkie napięcie, ale też spokój, jakby czas się zwolnił. Dla mnie to opowieść o zimie po żniwach i o pamięci, co zastyga w cieniach. Lubię jak brudna biel drogi prowadzi jak latarnia, choć ciut krzywo i z zadyszką.