Opis obrazu

Na płótnie widać długą drogę polną, rozciętą perspektywą aż po mglisty horyzont. Po obu stronach stoją wierzby głowiaste, ciemne i postrzępione, a gałęzie jak druty rzucają cienie w poprzek kolein. Dominują chłodne błękity i popiel, przełamane brunatną ziemią oraz oliwkowym połyskiem traw. Kompozycja trzyma się centralnej osi, wciąga wzrok jak taśma. Pociągnięcia pędzla są szybkie i gestyczne, miejscami suche, jakby były laserunki i drapanie, efekt raw. Klimat jest melancholijny i troche niespokojny, jak przed burzą albo po długiej zimie. Drzewka wyglądają jak szczotki i ta droga biegnie bardzo daleko. Ten pejzaż mówi o czasie i uporze, a ja czuję potrzebę iść, tak po prostu, choć naprawde nie wiem czy to dobry pomysł.