Opis obrazu

Obraz pokazuje kobietę o porcelanowej, niemal świetlistej twarzy, zanurzoną w ciemnym tle, które połyka wszystko wokół. Najmocniej działają włosy. To nie są zwykłe pasma, tylko gęsta sieć falistych, jasnych linii, jakby nitki albo prąd myśli. Jedna z nich wije się przez całą kompozycję i robi klimat totalnie dream. Postać ma przymknięte oczy i dłoń przy ustach, więc całość jest cicha, skupiona, troche jak zatrzymany oddech. To jest pani co myśli o chmurach. Styl balansuje między surrealizmem a precyzyjnym realizmem, z delikatnym modelunkiem światła i bardzo kontrolowaną kreską. Ja serio czuję tu melancholię, ale też spokój, taki dziwny, miękki bezruch. Obraz lekko niepokoi, a jednocześnie przyciąga jak cos, czego nie umiesz nazwać.