Opis obrazu

Obraz wciąga od razu. Dominuja chłodne błękity, mglista biel i szarości, ale przez środek idzie ciepły, pomarańczowo rdzawy pion, jak rozgrzana blizna. Obok stoją wydłużone, niemal bezcielesne postacie, poszarpane, szkicowe, trochę jak cienie a trochę jak wspomnienia. Tło jest gęste od linii, przetarć i warstw farby, więc kompozycja drży, żyje, nie daje spokoju. To wygląda jak sen w lesie. Jest tu cisza, ale taka dziwna, aż człowiek czuje lekki niepokój. Styl balansuje między abstrakcją a figuracją, z gestycznym malowaniem i fakturą budowaną przez nakładanie oraz zdrapywanie farby. Dla mnie ten obraz jest very poruszający. Mówi o samotności, obecności i o czymś, czego nie da sie nazwać do końca.