Opis obrazu

To obraz z nowej serii PIĘKNO CHAOSU. Aż pulsuje tu od przygaszonych zieleni, pudrowych różów, szarości i nagłych wybuchów czerwieni, które tną kompozycję jak nerw. Widać kilka zdeformowanych postaci, niby ludzkich, ale jakby ze snu albo z jakiegoś dziwnego teatru. Kontury są miękkie, chwilami poszarpane, a obok nich pojawiają się siatkowe, niemal koronkowe struktury i szybkie kreski, co daje lekko abstrakcyjny klimat. To jest obraz o ludziach i ich emocjach. Atmosfera jest niepokojąca, ale też cicha, zamyślona, trochę wow. Artysta miesza ekspresję z figuracją, nakłada półprzezroczyste plamy, zostawia ślady gestu, jak też nałożoną szpachelką płaskie plamy. Ja patrze i mam wrażenie zagubienia, ale też czułości. Jakby ktoś próbował poskładać pamięć, lecz cos się rozjeżdża.Tematycznie to obraz o byciu razem i osobno, o wyobcowaniu w tłumie, wewnętrznym wspomnieniach, rolach, wersjach siebie, które współistnieją w jednej chwili.